چند خط نوشتم می دونم شاید ارزش خوندن نداشته باشه ولی دلم طاقت نیاورد و نوشتم. می دونم الان می گین ای بابا الان دیگه همه شاعر شدن ولی این متنو خیلی وقت گفتم اما جای پیدا نمی کردم که آشکارش کنم اما توی این کلبه حقیر چند نفر پیدا می شه که مثل هم باشن و به نوشته های هم نخندن . دلم می گفت، دستم می نوشت، لبهام می خوند، چشهایم می گریست، و گوشهایم می شنید:

ای کاش موج بودم تا با خشم دریا به آغوش ساحل پناه می بردم.

ای کاش قاصدک بودم و نسیم مرا به آغوش می کشید.

ای کاش برگ خزان بودم و عاشقان از صدای خش خشم لذت می بردند.

ای کاش برف بودم تا در آغوش گرم زمین آب می شدم.

ای کاش طبیعت بودم تا انسانها مرا به اندازۀ او دوست می داشتند.

ای کاش قلم بودم تا شاعران با من از تو می نوشتند.

ای کاش ورق بودم تا شاعران برروی من از روی ماه تو می نوشتند.

ای کاش ورق بودم تا نقاشان بر روی من روی ماه

تو را می کشیدند (پ)

ای کاش قبله بودم تا همه مرا باور می داشتند.

ای کاش ابر بودم تا با خشم آسمان می گریستم و غم های خودم را به زمین می دادم.

ای کاش اقیانوس بودم و تو  تنها جزیرۀ درون من.

ای کاش کهکشان بودی و من مانند ستارۀ کوچک، جزئی از وجود تو.

ای کاش انسان آفریده نمی شدم  خوش به حال پرنده ها خوش بحال ابرها، خوش بحال آسمان، خوش بحال اقیانوس، خوش بحال قاصدک، خوش بحال برف ها .......................